اجرای پروژه مدیریت چرا، از راهکارهای حفظ و احیاء مراتع است

مدیریت چرا عبارت است از کنترل شدت و زمان چرا که در حقیقت ساماندهی مراتع در جهت بهره برداری اصولی از منابع تولید با حفظ منابع پایه آب، خاک، گیاه و رسیدن به تولید پایدار و بهبود وضع اقتصادی بهره برداران می باشد چرای دام در مناطق خشک، باعث تغییرات کمی و کیفی بر پوشش گیاهی می شود

یریت چرا در کنترل شدت و زمان چرا و دستيابی به انبوهی و تركيب گياهی كه حداكثر توليد را دارا بوده و برای دامدار سودآور است.

بهره برداری بی رويه و مفرط از مرتع، نابودی پوشش گياهی و فرسايش آبی و بادي را به دنبال داشته است، خسارات ناشی از اين فرسايش به صورت سيل و طوفان شن، كاهش عمر مفيد سدها، تخريب پل ها، راه ها، مزارع، آبادی ها، كاهش سطح سفره های آب زيرزمينی، خشک كردن چشمه ها و عدم تعادل محيط زيست خود را نشان می دهد.

برخی از گياهان به چرای دام بسيار حساسند و به سرعت آسيب می‌بينند و در صورت ادامه چرا از بين می‌روند، اما گونه‌های ديگر چرای دام را به خوبی تحمل می‌كنند و حتی از آن سود می‌برند.

در مدیریت چرا باید به میزان بهره برداری علوفه توسط دام و همچنین زمان مناسبی که دام می تواند از علوفه مرتع استفاده کند، توجه شود و در واقع تعداد دام مجاز و میزان برداشت به تولید علوفه مرتع بستگی دارد.

تناسب نداشتن تعداد بهره‌برداران از سطح مرتع، متناسب نبودن تعداد دام با ظرفیت و تولید مرتع، تناسب نداشتن نوع دام با نوع و وضعیت مرتع، توجه نداشتن به زمان ورود و خروج دام در مرتع از عوامل اصلی تخریب مراتع است.کم کردن فرسایش خاک و بالا بردن مقاومت خاک در مقابل چرای دام و بالا بردن نفوذ پذیری آب در خاک و کاهش روان آب و تغذیه آب های زیرزمینی با مدیریت چرا امکانپذیر است.

مهمترين موضوع در رابطه با مديريت چرا جلوگيری از چرای زودرس و كنترل ورود و خروج دام به مراتع ييلاقی است و در واقع زمان ورود دام به مراتع ييلاقی باید زمانی باشد كه گياهان مرتعی به حداكثر رشد و توليد خود رسيده باشند تا ضمن كاهش آسيب پذيری پوشش گياهی در مقابل چرای دام، علوفه بيشتری در اختيار دام قرار گيرد.